آرزوی گل

دیوان لسان الغیب
نویسنده : آسمان - ساعت ۱۱:٤٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/۱/٤
 

                     

  دگر بار ودر فرصتی کوتاه  ٬   دیوان لسان الغیب را با هم ورق می زنیم .

 اینبار سری به قلب حافظ زده و اشعار

  دلنشین او را در وصف معشوق زمینیش باهم میخوانیم :

  از حافظ نمی توان یک قدیس و پارسا ٬ بدون کمترین گناه ٬  بدون نقص

  و کامل ساخت .  حافظ نیز یک انسان است ٬  انسانی وارسته و طریق

  او بگفته خودش :     طریقه مکتب رندی است . درواقع عشق زمینی ٬

  پلی است بسوی عشق افلاکی و عرفانی !     کسی که طعم عشق

  خاکی را نچشیده باشد  ٬  قادر نخواهد بود که عشق افلاکی را آنچنان

  که شایسته است درک کند ٬    خوب میدانیم کسانی که آمادگی درک

  عشق زمینی ندارند و سنگی کدر بنام قلب در سینه اشان باشد و  از

  روحی لطیف محروم  ٬   هرگز قادر نخواهند بود که عشق عرفانی را با 

  همه عظمتش بپذیرند !    زمانی که دل پاک شد ٬ روش و رنگ خدائی

  خواهد گرفت و انسانهای اهل نظر درکلام و راهشان غباری نخواهد بود

  کیمیائی که قلبهای کدر و سیاه را تبدیل به زر میکند هماناعشق است!

       در همه دیر مغان نیست چو من شیدائی

                                         خرقه جائی گرو باده و دفتر جائی

       دل که آینه شاهی است غباری دارد

                                      از خدا می طلبم صحبت روشن رائی

  شروع عشق خاکی و زمینی حافظ با این غزل شروع میشود :

       اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را

                                     بخال هندویش بخشم سمرقندو بخار را

  او هرگز عشق عرفانیش را به ترک شیرازی شبیه نمی داند ٬ که خالی

  هم دارد !             یا در جائی دیگر میفرماید :

       ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت

                                    وی مرغ بهشتی که دهد دانه و آبت ؟

مشخص است که خطابش به زنی است که نقاب بر چهره دارد !

       صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را

                                    که سر به کوه و بیابان تو داده ای ما را

  و این شعر آنقدر لطیف است که به صبا که خود آنهمه لطافت دارد و  

  خوبی و صفاست ! میگوید  :  به معشوق من بگو :   که عشق او مرا

  آواره کوه و بیابان کرده !   یا زمانی که حافظ در کنار معشوق و در عین

  وصال است ٬             چنین میفرماید :

       گل در بر و می درکف و معشوق بکام است 

                                    سلطان جهانم به چنین روز غلام است

       گو شمع میارید در این جمع که امشب 

                                 در مجلس ما ماه رخ دوست تمام است

  عشق زبان خاص خودش را دارد ٬   آیا کسی قادر است عشق را واقعا 

  توصیف کند ؟   یا میزان اشتیاق عاشق به معشوق را با معیاری نشان

  دهد ؟    آنانی که از عشق واقعی بهره نمی برند ٬ دچار نوعی سر در 

  گمی خواهند شد !

        هر آنکسی که در این حلقه نیست زنده بعشق

                                      بر او نمرده بفتوای من نماز کنید

  گذر سالیان و قرون نتوانست از عمق و جاودانی اشعار حافظ ذره ای --

 بکاهد و امکان دارد که عشق خاکی حافظ هم هدف خدائی داشته و گر

  نه بتدریج از بین میرفت و بفراموشی سپرده میشد !

  زمانی که حافظ از معشوق خود میگوید ٬  از رنگ و رو و باریکی کمرش

  حرفی نمی زند و منظور حافظ آن معشوقی نیست  ٬ که از نظر فیزیکی

  مطرح باشد ! بلکه آن ملاحتی است که او آن را < آن >می نامد ! که در

  ادبیات قابل بیان نبوده واز شدت جذبه ولطفی که داردقابل وصف نیست! 

        شاهد آن نیست که موئی و میانی دارد

                               بنده طلعت آن باش که آنی دارد

  چنانچه فرصتی دست داد دگر بار از ؛ صبا ؛ و ؛ سحر ؛ که در اشعار نغز

  خواجه شیراز ٬  جایگاه خاص خودش دارد . خواهم نوشت !